يكى از مسائل حيات كه در قرآن كريم بيان شده اين است كه « حيات به دست خداست ، خداست كه جان مىدهد و جان مىگيرد » . قرآن كريم با اين منطق خاص خود مىخواهد بگويد : حيات در اختيار غير خدا نيست ؛ كسى ديگر نمىتواند حيات بدهد و بگيرد . مسأله‌اى كه اكنون در نظر داريم بحثى از آن كرده باشيم اين مسئله است . در سورهء بقره از زبان ابراهيم نقل مىكند كه به طاغى و جبّار زمان خود گفت : « رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ » « 1 » خداى من همان است كه حيات دادن و حيات گرفتن در دست اوست ، اوست كه جان مىدهد و جان مىگيرد . در سورهء ملك ، خدا را اينطور توصيف مىكند : « الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ » خدايى كه مرگ و زندگى را آفريده است . آيات زيادى در قرآن هست كه صرفاً خدا را محيى و مميت مىداند و جان دادن و جان گرفتن را مستقيماً به خدا نسبت مىدهد ، يعنى غير خدا را از حريم اين عمل بيرون مىكند . از همين قبيل است آياتى كه قضاياى زنده كردن مرده‌اى را به بعضى از پيغمبران نسبت مىدهد كه مخصوصاً قيد مىكند كه اين كار به اذن خدا مىباشد ؛ مثل آيهء 49 از سورهء آل عمران : وَ رَسُولًا إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتى بِإِذْنِ اللَّهِ . به طور كلى يكى از موارد اختلاف نظر الهيون و مادّيون همين مسئله است كه الهيون مبدأ و منشأ حيات و آفريننده و خالق حيات را بيرون از ماده مىدانند و ماديون خود ماده را خالق حيات مىدانند ؛ چيزى كه هست ، منطق قرآن در بيان اينكه آفرينندهء حيات خداست نه چيز ديگر ، با منطق معمولى الهيون در اين باب تفاوت باريك ولى عظيمى دارد كه نمونهء اعجاز اين كتاب كريم است و به عقيدهء ما اگر دانشمندان الهى با اين منطق آشنا بشوند مىتوانند براى هميشه گريبان خود را از چنگال ماديين خلاص كنند و آن بيچارگان را هم از چنگال وهم و خيال و اشتباه خودشان رهايى بخشند .

--> ( 1 ) بقره / 258 .